Zarka (Az-Zarka) - miasto w północnej Jordanii, w zespole miejskim Ammanu, ośrodek administracyjny muhafazy Zarka. Około 792,7 tys. mieszkańców. Drugie co do wielkosci miasto kraju.

Wykopaliska wskazują, że miejsce to było zamieszkane już w neolicie, ale na znaczeniu zyskało naprawdę dopiero w czasach Aleksandra Wielkiego (332 r. p.n.e.).

W 63 r. p.n.e. rzymski dowódca Pompejusz podbił ten region i Dżerasz weszło w skład prowincji Syrii, a wkrótce potem stało się członkiem Dekapolis (handlowego stowarzyszenia 10 miast, utworzonego przez Pompejusza po podbiciu przez niego Syrii i Palestyny w 64 r. p.n.e.). W ciągu dwóch kolejnych stuleci wzbogaciło się ogromnie na handlu z Nabatejczykami. W I w. n.e. dokonano całkowitej przebudowy miasta, opierając się na typowym rzymskim planie – między dwoma szeregami kolumn biegła główna ulica, przecięta dwiema przecznicami.

Po podbiciu królestwa Nabatejczyków przez Trajana (ok. 106 r. n.e.) Dżerasz rozkwitło jeszcze bardziej, a wiele z dopiero co postawionych budowli zburzono, by zastąpić je jeszcze wspanialszymi. W 129 r. z okazji wizyty cesarza Hadriana na południowym krańcu miasta wzniesiono łuk triumfalny.

Najszybszy rozwój nastąpił w początkach III w. n.e., kiedy Dżerasz zyskało rangę kolonii, ale już niebawem rozpoczął się powolny proces upadku miasta. Jedną z najważniejszych przyczyn był zmierzch handlu opierającego się na karawanach, wypartych stopniowo przez kupieckie statki.

W połowie V w. główną religią wyznawaną w całym regionie stało się chrześcijaństwo, czego efektem było masowe budownictwo kościołów. Za Justyniana (527–565) postawiono ich aż siedem, głównie z kamienia uzyskanego ze zburzonych świątyń pogańskich. Po najeździe Persów w 614 r. i zdobyciu miasta przez muzułmanów w roku 636, a następnie serii trzęsień ziemi w roku 747 liczba mieszkańców spadła do jednej czwartej stanu szczytowego.

W XII w. krzyżowcy urządzili tu sobie na krótko garnizon wojskowy, ale potem miasto zupełnie się wyludniło i zostało zasypane przez piasek. Sytuację zmieniło dopiero osiedlenie się na tych terenach w 1878 r. grupy Czerkiesów.

Chyba najatrakcyjniejszym miejscem na tego typu wyprawę jest Wadi Rum. Wycieczki najróżniejszego rodzaju – od popołudniowych przejażdżek na wielbłądzie po kilkudniowe safari – organizuje wiele jordańskich biur podróży.

Prawdopodobnie  Petra jest największą atrakcją Jordanii- nawet, jeśli zamierzamy chociaż na chwilę wybrać się do tego kraju poświęćmy ten czas właśnie na zwiedzenie tego miejsca. Prawie do połowy XIX wieku Petra jawiła się podróżnikom jako zaginione miasto i krążyły o niej legendy podniecające poszukiwaczy i przygód, i skarbów. Petra to przede wszystkim wąski wąwóz, którym niegdyś płynęły zbierające się po deszczach wody zamieniony dzięki budowie wielu niewielkich tam w drogę handlową łączącą  potęgi dawnego świata: Egipt i Mezopotamię. Osiadłe tam plemiona beduińskie powoli zamieniły sam wąwóz i okoliczne tereny w jeden z dziwów architektury. W zboczach otaczających gór powstawały setki wydrążonych budowli – domów mieszkalnych, świątyń, grobowców. Ich misterne fasady z tysiącami elementów architektonicznych wzbudzają podziw i zaskoczenie, gdyż mimo, iż ukryte są wśród niedostępnych gór doskonale harmonizują z ich majestatem. Całości obrazu dopełniają ruiny rzymskiego miasta z doskonale zachowanym teatrem, bazylikami i wysadzanych kolumnami ulic, które rozwinęło się nieopodal ruin Nabatejczyków. Wstęp na teren Perty to jednak wydatek w wysokości 30 JD.

Należy sprawdzić czy w krajach, które zamierzamy odwiedzić nie są wymagane świadectwa szczepień. W wielu krajach nie są one obowiązkowe, lecz wskazane, zwłaszcza jeśli podróżuje się mniej uczęszczanymi szlakami turystycznymi.

Rodzaje szczepień obowiązkowych ustalają międzynarodowe organizacje, jednak z roku na rok liczba krajów, które je wymagają zmniejsza się. W niektórych z nich najczęściej obowiązkowe jest szczepienie (np. przeciwko żółtej febrze), ale tylko jeśli podróżny przybywa z terenów objętych epidemią. Wskazane są natomiast szczepienia przeciwko żółtaczce typu A, tężcowi oraz w niektórych regionach - zapaleniu opon mózgowych. Dotyczy to przede wszystkim krajów azjatyckich i afrykańskich.

W tych krajach turyści mogą się spotkać z nakazem przedstawienia świadectwa szczepienia przeciwko cholerze, chociaż międzynarodowe konwencje zdecydowały, że nie jest ono konieczne. Warto jednak zaszczepić się przeciwko tej groźnej chorobie, pomimo tego, że szczepionka nie gwarantuje pełnej odporności.

Szczepieniami przeciwko chorobom występującym w krajach tropikalnych zajmują się w Polsce Wojewódzkie Stacje Sanitarno-Epidemiologiczne. Tam uzyskać można informacje o tym, jakie szczepienia są wymagane przy wyjazdach do poszczególnych krajów, oraz ustalić odpowiedni harmonogram szczepień.

Niektóre szczepionki (tężec, polio) dostępne są we wszystkich stacjach Sanepidu, inne (np. żółta febra) tylko w kilku największych miastach w Polsce, najlepiej jest więc dowiedzieć się o najbliższy oddział, w którym można zaszczepić się na wszystkie wymagane choroby. Wszystkie szczepienia ochronne powinny znaleźć się w Międzynarodowym Świadectwie Zdrowia (tzw. Żółta Książeczka). Za komplet szczepień wymaganych lub zalecanych przy wyjazdach do krajów tropikalnych zapłacić trzeba 150-200 zł.

Ponieważ niektóre szczepionki poprzedzone są próbą, inne zaś nie mogą być przyjmowane jednocześnie, przygotowania do immunizacji należy podjąć przynajmniej sześć tygodni przed wyjazdem.

Część turystów mogła otrzymać szczepionki przeciwko pewnym chorobom już w dzieciństwie. Jednak pomimo tego warto przyjąć je ponownie, szczególnie jeśli chodzi o odrę lub chorobę Heine-Medina, na które wciąż dość często chorują mieszkańcy krajów rozwijających się. Okresy odporności organizmu na poszczególne choroby znacznie się różnią; należy też pamiętać, że niektórych szczepionek nie mogą przyjmować kobiety w ciąży.

W Jordanii dniem wolnym od pracy jest piątek (!), probelmy ze skorzystaniem z pomocy niektórych instytucji możemy mieć również w sobotę.

Należy pamiętać, że Jordańczycy żyją w zupełnie innym kręgu kulturowym, w którym panują zasady i obyczaje ściśle związane z religią muzułmańską.

Zalecamy powściągliwość w publicznym okazywaniu uczuć, zwłaszcza w pobliżu miejsc kultu religijnego. Podczas postu (ramadanu) zabronione jest publiczne palenie tytoniu.

Obowiązuje zakaz wwozu pontonów gumowych. Pozostałe restrykcje celne nie odbiegają od powszechnie przyjętych standardów. Nie zapominajmy również o obowiązującym obowiązku meldunkowym. Wszyscy ci, którzy przyjechali do Jordanii i nie zatrzymali się w hotelu, powinni w ciągu 2 tygodni od daty wjazdu zgłosić się na komendę policji.

Jordania to kraj arabski, graniczący z Izraelem, Zachodnim Brzegiem Jordanu, Syrią, Irakiem i Arabią Saudyjską. Łączna długość granic wynosi 1 635 km. Kraj ten posiada ograniczony dostęp do morza - leży nad Zatoką Akaba nad Morzem Czerwonym.

Jordania to jedno z najbardziej przyjaznych dla turystów państw Bliskiego Wschodu. Jordańczycy dumni z powodu swojej arabskiej kultury, z wielką przyjemnością zostana naszymi przewodnikami i podzielą się tradycją i historią swojej ojczyzny. To miejsce tak antyczne jak i współczesne, tak bogate jak ubogie, tak prawdziwe jak i mistyczne. Ta mieszanka starożytności ze współczesnością w najlepszym wydaniu jest bezsprzecznie celem wycieczek wszystkich, którzy planują odkryć orient i jego zapierającą dech w piersiach historię. Podróż po Jordanii można uznać za skończona dopiero gdy odwiedzi się zamki, pałace, teatry i świątynie wszystkich antycznych kultur, które istniały tu przez wieki.

Jordania jako państwo powstała w wyniku upadku imperium otomańskiego. W pierwszej fazie Brytyjczycy-korzystając z mandatu Ligi Narodów w Palestynie - utworzyli na wschód od Jordanu emirat Transjordanii. Po II wojnie światowej Transjordania wraz z Cisjordanią utworzyły Jordańskie Królestwo Haszymidzkie. Wszystko zmieniło się po wojnie w 1967 roku, kiedy to Jordania utraciła Zachodni Brzeg oraz wschodnią Jerozolimę.

Pamiętać należy, że 80% powierzchni tego niewielkiego kraju zajmuje pustynia rozciągająca się aż do Syrii, Iraku i Arabii Saudyjskiej. Krajobrazy pustynne dominują i nadają charakter temu krajowi. Dostęp do morza zapewnia port w Akabie. Już w X w. p.n.e. istniał tu ośrodek wytopu miedzi i wioska rybacka. W czasach rzymskich biegła tu ważna droga z Damaszku do Egiptu i Palestyny. Krzyżowcy ufortyfikowali oddaloną o 7 km od brzegu Ile de Graye-wysepkę zwaną po arabsku Wyspą Faraona. Po drugiej stronie zatoki widać izraelski kurort Eljat.

Warto zanurkować w Morzu Czerwonym, gdyż całkiem płytko pod wodą znajduje się wspaniały świat rafy koralowej. Sprzęt wypożyczyć można w hotelach, są też do dyspozycji łodzie ze szklanym dnem. Po stronie jordańskiej plaże publiczne są słabo zagospodarowane, a w wodzie dużo jeżowców, dlatego kąpiel tylko w specjalnym obuwiu lub płetwach.